gedicht landschap

Waar geen wilde bij nog in wil leven

Waar geen wilde bij nog in wil leven
geen vliegend hert nog weet te zweven
geef ik niet thuis.

Een land zo kort en kaalgeslagen
– voor raaiend grasfalt groen
– voor akkers zonder bloem
daar bromt geen hommel meer om.

Daar waar niets naar hoger honing geurt
– geen droom geen missie om voor te leven –
is schoonheid uit het land verdreven.
~ ~ ~
Als vlinders weer rond bloemen zoeven
– als lucht van bijen trilt
– en pol en nectar honger stilt
dan is het ergens goed vertoeven

Als verwondering naar buiten kijkt
– met hoger doel het land bestrijkt
wordt schoonheid uit liefde bedreven

Dan, dáár,
wil ik wel blijven.